W roku 2006 Sprinter przeszedł kurację odmładzającą, która okazała się bardzo udana, bo przypieczętowano ją tytułem Samochodu Dostawczego 2006 roku. Auto jest pozbawione mało estetycznych kantów, jego bryła jest bardziej opływowa i przyjazna, a wygląd, chociażby świateł, bardziej upodabnia Sprintera do samochodów osobowych niż dostawczych.

Dostawczak jak się patrzy
Sprinter nieco zwiększył gabaryty, co jest widoczne na pierwszy rzut oka. Biorąc pod uwagę fakt, że testowaliśmy jedną z większych wersji Sprintera – L3H3 furgon, mogliśmy przewieźć nim naprawdę wiele – choćby wszystkie meble z pokaźnego domowego salonu. Załadunek jest możliwy poprzez tylne dwuskrzydłowe drzwi, otwierane pod kątem 270 stopni, a także przesuwne boczne, o szerokości 1300 mm, notabene jedne z najszerszych w tej klasie pojazdów. Pojemność luku bagażowego wynosi 14 m3, co może nie jest wynikiem powalającym, ale na pewno zadowalającym. Testowaliśmy egzemplarz o największym rozstawie osi – 4325 mm – i długości 5940 mm. Samochód, oprócz sporej przestrzeni ładunkowej, oferuje nam także wygodę w kabinie. Drzwi do niej otwierają się bardzo szeroko, tworząc kąt 90 stopni. W samochodzie siedzimy wysoko, dzięki czemu mamy dość dobrą widoczność. Deska rozdzielcza jest bardzo czytelna, z wyraźnymi zegarami, a wszystkie przełączniki znajdują się w zasięgu ręki kierowcy. Duża liczba schowków bez trudu pomieści dokumenty czy butelki z napojami. Wnętrze Sprintera robi wrażenie nie tylko przestronnością, ale i wyposażeniem. Automatycznie regulowana klimatyzacja, radio z odtwarzaczem CD, GPS w opcji, a nawet regulowana kolumna kierownicy (co prawda tylko w położeniu góra-dół, ale i tak jest to w samochodach dostawczych ewenement) świadczy o dużej staranności projektantów i o ich zrozumieniu dla pracy zawodowego kierowcy. Samochód prowadzi się komfortowo. Furgon Mercedesa na szosie zachowuje się naprawdę stabilnie. Jak potwierdzają na forach internetowych użytkownicy, auto to trzyma się drogi o wiele lepiej niż jego wersja osobowa. Wydawałoby się, że tak dużym autem trudno się manewruje, zwłaszcza na zatłoczonych parkingach. Nic bardziej mylnego. Oś skrętu jest zaskakująco mała, a potężny samochód spokojnie daje się wyprowadzić z zatłoczonego parkingu. Sprzyjają temu także czujniki parkowania.

Król szos
Naszego Sprintera wyposażono w silnik CDI o pojemności 2148 cm3, z której wyciśnięto moc 150 KM. Czterocylindrowy turbodiesel to najmocniejsza odmiana tego motoru (są jeszcze wersje o mocy 109 i 129 KM). Silnik szybko wchodzi na obroty, przez co samochód jest bardzo dynamiczny. Maksymalny moment obrotowy w testowanym modelu dostępny jest już od 1200 aż do 2400 obr./min. W mieście rzadko kiedy trzeba redukować przełożenie poniżej trzeciego biegu, a w trasie nie ma większych problemów z wyprzedzaniem innych pojazdów. Sześciostopniowa manualna skrzynia biegów pracuje bez większych zarzutów. Za dobre osiągi zapłacimy na stacji benzynowej. Średnie spalanie podczas testu wyniosło ponad 11 litrów na 100 km. Słabsze wersje silnikowe spalają średnio o półtorej litra mniej.
Mercedes stawia na bezpieczeństwo i widać to także w Sprinterze. W standardzie montowany jest układ stabilizacji jazdy (ESP), hydrauliczny układ hamulcowy, system ABS, ASR, EBV, poduszka powietrzna kierowcy, a w opcji możemy dokupić wzmacniane stabilizatory osi i asystenta hamowania (BAS) oraz poduszkę powietrzną dla pasażera.

Szlachectwo zobowiązuje
Sprinter to samochód zaprojektowany z dużą dbałością o szczegóły, w którym producent pamiętał o roli kierowcy, spędzającym zwykle wiele godzin za kierownicą. Auto jest wykonane z dobrych materiałów, których nie powstydziłoby się niejedno auto osobowe. No, ale szlachectwo, czyli znaczek Mercedesa, zobowiązuje. Nie bez przyczyny Sprinter został dostawczakiem roku 2006.