W trakcie zwalniania i hamowania największy nacisk wywierany jest na koła przednie, a cały ciężar pojazdu „przesuwany” jest do przodu. Jeśli tylne hamulce pracują intensywniej niż przednie, tylne koła zbyt szybko się blokują, zwiększając ryzyko poślizgu. Właśnie dlatego najmocniejsze są zawsze przednie hamulce samochodu. Nie bez powodu stosowane są połączenia bardziej efektywnych hamulców tarczowych z przodu z hamulcami bębnowymi z tyłu. Jeśli samochód wyposażony jest w cztery hamulce tarczowe, te największe będą zamocowane z przodu, czasem wyposażone w wentylację tarcz.

Hamulce tarczowe posiadają budowę otwartą, co wiąże się z wieloma korzyściami. Największą z nich jest sprawniejsze chłodzenie hamulców. Zapobiega to także gromadzeniu się kurzu i zanieczyszczeń, co jest nieuniknione w przypadku hamulców bębnowych o zamkniętej strukturze. W przypadku wycieku nie istnieje możliwość rozlania się płynu hamulcowego na inne części układu hamulcowego. Dużo łatwiej jest także sprawdzić i wymienić klocki hamulcowe. Wystarczy tylko zdjąć koło, aby sprawdzić okładzinę hamulca. Jednak istnieją również wady takiej otwartej budowy.

Na przykład w trakcie jazdy w czasie ulewnego deszczu działanie mokrych hamulców tarczowych może być opóźnione. Właśnie dlatego zaleca się, aby na początku powoli naciskać na pedał hamulca, co pozwoli wytrzeć tarczę z wilgoci. Zwiększona siła hamowania w dzisiejszych samochodach oznacza, że temperatura tarcz może drastycznie wzrosnąć, co zwiększa ryzyko odkształcenia. Można to stwierdzić po wibracjach w kolumnie kierowniczej, które są wyraźniej wyczuwalne przy delikatnym naciskaniu na pedał hamulca. Aby usprawnić chłodzenie, dzisiejsze samochody wyposażone są w wentylację tarcz. Tarcza posiada wówczas wbudowane kanały doprowadzające powietrze.

Zamocowanie silniejszych hamulców przednich nie jest gwarancją bezpieczeństwa przy zwalnianiu lub hamowaniu. Niemal wszystkie samochody produkowane w ostatnich dwudziestu latach są również wyposażone w system rozdziału siły hamowania. Siła hamowania dostarczana na tylne koła jest wykorzystywana jako funkcja siły, której poddane są te koła.

Na przykład w samochodzie wiozącym czterech pasażerów oraz bagaże siła hamowania musi być inna niż w samochodzie, w którym znajduje się tylko kierowca. System regulujący siłę hamowania pomiędzy kołami przednimi i tylnymi działa automatycznie i jest połączony z tylnym zawieszeniem. Opisany mechanizm jest dziś coraz częściej zastępowany systemem EBD (elektronicznym systemem rozdziału siły hamowania).